هیتلر چگونه حمایت مردم آلمان را
به دست آورد؟
11.02.1008
یان کرشاو
برگردان : علی محمد طباطبایی
هنگامی که هیتلر
در ۱۹۳۳
صدراعظم آلمان گردید، بسیاری از مردم این کشور
با نظر
تردید به او مینگریستند. لیکن تبلیغات «پیشوا» و موفقیتهای
نظامی به زودی
او را تبدیل به یک بت کردند و مجیز گویی از او به
فاجعهی
رایش سوم کمک بسیار نمود.
« امروز
تمامی آلمان هیتلر است ». این عنوان یکی از روزنامههای منتشره در
۴
آگوست
بود که دگرگونی بسیار مهم در قدرت سیاسی را که تازه بوقوع پیوسته
بود اعلام
مینمود. دو روز قبل از آن که رئیس جمهور رایش پائول فن
هیندنبورگ در گذشته بود، هیتلر بی درنگ برای لغو مقام ریاست جمهوری رایش و
به دست آوردن
سوگند ارتش برای اطاعت بی قید و شرط از خود به عنوان « پیشوای
رایش و مردم آلمان » دست به کار شد. او اکنون بالاترین مقام
کشور بود و
فرمانده
کل ارتش و همینطور رئیس دولت و بالاترین مقام حزب انحصاری
NSDAP (۱).
هیتلر
بدون هر گونه مخالفت و محدودیت مبتنی بر قانون اساسی قدرت تمام
و کمال
را در آلمان در اختیار داشت. با این وجود عنوان خبری که به آن اشاره
شد حکایت از
چیزی بیش از تغییر اساسی در قدرت سیاسی کشور بود. آن تیتر به
طور تلویحی اشاره بر آن داشت که هویت هیتلر و هویت کشوری که بر
آن حکومت
میکرد
با هم یکی شده و در واقع یک پیوند کامل میان مردم آلمان و هیتلر را
اعلام میکرد.
همه پرسی
که متعاقب آن در
۱۹ آگوست
۱۹۳۴ بوقوع پیوست تا تغییرات در قدرت
سیاسی کشور را مشروعیت بخشد دقیقاً به اثبات رساندن همین هویت
جدید را
نشانه
گرفته بود. « هیتلر برای آلمان تمام آلمان برای هیتلر » شعار روز
بود. هرچند
همانگونه که پیامدهای بعدی نشان دادند واقعیت از تبلیغات عقب
مانده بود. مطابق با آمار رسمی بیش از یک ششم رای دهندگان در
برابر فشار
شدید
برای همساز شدن مقاومت کرده و از دادن رای موافق خودداری کرده بودند.
در بعضی نواحی بزرگ کارگری تا یک سوم مردم به هیتلر رای ندادند. با این
وجود یک یا دو نکته وسوسه انگیز وجود داشت که جاذبه شخصی هیتلر
را از
گیرایی
خود رژیم یا حتی حزب بالاتر میبرد. بر روی یک برگه رای در پوتسدام
نوشته شده بود: « موافقت با آدولف هیتلر بله اما مخالفت با کله
گندههای
حزب نازی
». همین عقیده را میشد در نقاط دیگر هم مشاهده کرد.
در زیر
ظاهری از تملق و چاپلوسی از پیشوا که به طور پیوسته توسط تبلیغات یک
شکل رسانهها و با بوق و کرنا اعلام میگردید، نشانههای متعددی
وجود دارد
که
گیرایی هیتلر آن گونه هم که تصور میشد مطلق نبوده است، حتی در دورهای
که بعدها اغلب
به عنوان « سالهای خوب » به خاطر آورده میشد، یعنی در
اواسط
دهه
۱۹۳۰. یک
مثال از انتقاد شدید را که خود هیتلر را نشانه گرفته
بود میتوان در گزارشی از گشتاپو در برلین و در مارچ
۱۹۳۶
ملاحظه کرد.
مدارای هیتلر با فساد و زندگی مسرفانه کله گندههای حزب آنهم در زمانی که
استانداردهای سطح زندگی فقیرانه هنوز هم بیشتر آلمانیهای
معمولی را متاثر
کرده بود
شدیداً مورد انتقاد قرار میگرفت: « چرا هیتلر اینها را تحمل
میکند؟ ».
مطابق با آن گزارش از گشتاپو این پرسشی بر لبهای بسیاری از مردم
بود و روشن بود که « اعتماد مردم به شخص هیتلر در حال حاضر
دستخوش یک بحران
قرار
گرفته است
».
فراموش شده در شادی و وجد
هرچند یک روز پس
از ارائه این گزارش نیروهای نظامی آلمان وارد منطقه غیر
نظامی راین لند شدند. در یک حرکت تماشایی که به طور کامل ضعف
دموکراسیهای
غربی را
به نمایش گذاشته بود هیتلر توانست بزرگترین پیروزی خود در سیاست
خارجی را تا آن
زمان جشن بگیرد. مشکلات داخلی ماههای پیش شامل کمبود مواد
غذایی، قیمتهای بالا، دستمزدهای پائین و در نواحی کاتولیک
خصومت بیشتر با
رژیم در
خصوص کشمکش میان کلیسا و حکومت موقتاً در وجد و سرخوشی آن روزها به
فراموشی سپرده
شدند.
علی رغم
بی معنایی نتایج انتخابات در پایان ماه، هنگامی که در بحبوحهی
دستکاری و تقلب در آرای انتخاباتی و تبلیغات شدید برای سازگاری
مردم با
شرایط
جدید مطابق با آمار رسمی
۹/۹۸ درصد به فهرست و بنابراین به رهبر رای
دادند، نظامی کردن مجدد راین لند بدون هرگونه تردید حرکتی
شدیداً مورد
علاقه و
توجه مردم آلمان بود و محبوبیت هیتلر را به نحو قابل توجهی بالا
برد و این عملی
بود که مردم آن را به رهبری جسورانه و ماهرانهی خود هیتلر
نسبت میدادند. در واقع میتوان پذیرفت که میان مرگ هیندن بورگ
در آگوست
۱۹۳۴
و ورود
به اتریش و سرزمین سودت در چهار سال پس از این تاریخ، هیتلر
عملاً در بدست
آوردن حمایت اکثریت مردم آلمان موفق شده بود و این همان چیزی
بود که برای مسیر فاجعه آمیز بعدی سیاست در آلمان از اهمیت بی
حد و اندازه
برخوردار
بود. شاید گذشته از پیامد بلافاصله پیروزی حیرت انگیز در فرانسه
در تابستان
۱۹۴۰،
محبوبیت هیتلر هرگز بیشتر از دوره موفقیت سیاست خارجی او
در
۱۹۳۸
نبوده است.
سباستیان هافنر
در تحقیقات تاریخی خود در بارهی این دوره به طور قابل
قبولی به این نتیجه رسیده است که هیتلر در
۱۹۳۸
موفق به بدست آوردن « حمایت
اکثریت بزرگی از
آن اکثریتی گردید که در
۱۹۳۳ بر ضد او رای داده بودند
». در
واقعهافنر فکر میکرد که هیتلر در آن زمان تقریباً تمامی مردم آلمان را
در پشت سر خود
متحد ساخته بود و این که بیش از
۹۰ درصد مردم آلمان در آن
زمان «
به پیشوا معتقد بودند ». در فقدان هرگونه آزمون واقعی برای ارزیابی
نظرات مردم و
درشرایط ارعاب و سرکوب کسانی که شاید جرئت به چالش گرفتن
تبلیغات رسمی به سرشان میزد، هنگامی که تنها نظر عمومی که وجود
داشت همان
نقطه
نظرات عوامل رژیم بود، چنین برآوردی فقط میتوانست یک حدس باشد و
احتمالاً بیش از
اندازه بالا. در عین حال انکار آن به نظر دشوار میآید که
رژیم از
۱۹۳۳ حمایت زیادی به دست آورده بود و این هم البته به مقدار بسیاری
به آنچه «
دستاوردهای شخصی هیتلر » تلقی میشد باز میگشت. تمرکز یک طرفه و
شخصیت پردازانه بر « موفقیتهای رژیم » مظهری بود از تلاشهای
بی پایان
تبلیغات
و هدف آنها به طور آگاهانه ایجاد تصویر مبالغه آمیز از هیتلر به
عنوان یک
نابغهی برجسته بود. این تا به آنجا پیش رفت که ژوزف گوبلز در
۱۹۴۱
توانست
تا حدی به طور موجه از ایجاد « افسانهی پیشوا » به عنوان
بزرگترین دستاورد تبلیغاتی خودش سخن گوید
تصویر حاصل از
تبلیغات هرگز از آنچه خود هیتلر در سخنرانیاش در رایشتاگ در
۲۸
آوریل
۱۹۳۹ بیان کرد (کههافنر نیز آن را نقل میکند) نبوده است:
فقط
با تلاشهای خودم
«من به
هرج و مرج در آلمان پایان دادم، نظم را دوباره برقرار ساختم،
تولیدات را در تمامی عرصههای اقتصاد ملی به نحو قابل توجهی
بالا بردم...
من در
اسکان مجدد و کامل آن
۷
میلیون بیکار که قلبهای ما را متالم کرده
بودند در
تولیدات مفید موفق گشتم... من نه فقط ملت آلمان را از جهت سیاسی
متحد ساختم که
آن را از نظر نظامی نیز دوباره مجهز نمودم و من برای لغو برگ
برگ آن عهدنامه و آن
۴۴۸
بندی که محتوی شرم آور ترین تجاوزاتی است که هرگز
ملتی به
آن گردن نهاده است تلاش کردم. من سرزمینهایی را که از
۱۹۱۹
از
آلمان ربوده شده بود دوباره به رایش ملحق ساختم، من باعث شدم که
میلیونها
آلمانی
شدیداً اندوهگین که از ما جدا مانده بودند دوباره به سرزمین پدری
خود متصل شوند.
من اتحاد هزارساله فضای زندگی آلمانیها را از نو برقرار
ساختم و برای تکمیل و به انجام
رساندن تمامی آنها و آنهم بدون ریختن
قطرهای خون و بدون ایجاد درد و رنج برای انسانها یا تحمیل جنگ
به مردم
آلمان یا
هر جای دیگر تلاش نمودم. من همان کسی هستم که
۲۱
سال پیش هنوز
کارگری ناشناس و
سرباز مردم بود، شخصی که با تلاشهای خود تمامی اینها را
به انجام رسانده است
».
البته
این ادعا که تغییرات در سرنوشت آلمان صرفاً با تلاشهای یک نفر به
تنهایی ایجاد گردیده، مضحک بود. در این شرح مستوفی از آنچه
بیشتر
آلمانیهای معمولی آن زمان آن را صرفاً به عنوان موفقیتهای خیره کننده
شخصی پیشوا تلقی میکردند آنچه مسحور کننده است این بود که آنها
مظهری از «
موفقیتهای » ملی بودند و نه بازتابی از جهان بینی خود هیتلر. در آن قطعه
از وسواس بیمار گونهی هیتلر چیزی از « نابود کردن » یهودیها
یا نیاز برای
جنگ جهت
به دست آوردن فضای برای زندگی وجود نداشت. برقراری مجدد نظم، حیات
تازه بخشیدن به
اقتصاد، برطرف کردن بلیهی بی کاری، لغو محدودیتهای قرار
داد نفرت انگیز ورسای و استقرار وحدت ملی همگی دارای پژواکهای
گستردهی
مردمی
بودند و از نازیهای جان سخت بسیار فراتر میرفتند و در واقع در
شیوههای متفاوت
به تمامی بخشهای جامعه باز میگشتند. سنجش افکار عمومی
مدتها
پس از پایان جنگ دوم نشان میدهد که بسیاری از مردم حتی در آن زمان
نیز این «
موفقیتها » را به نوعی با خود هیتلر در ارتباط قرار میدادند.
How Hitler Won Over the German People
By Ian Kershaw
There were still many Germans who were skeptical of Hitler when he
became chancellor in 1933. But Führer propaganda and military success
soon turned him into an idol. The adulation helped make the Third Reich
catastrophe possible.
"Today Hitler Is All of Germany." The newspaper headline on Aug. 4, 1934
reflected the vital shift in power that had just taken place. Two days
earlier, on the death of Reich President Paul von Hindenburg, Hitler had
lost no time in abolishing the Reich Presidency and having the army
swear a personal oath of unconditional obedience to him as "the Führer
of the German Reich and People." He was now head of state and supreme
commander of the armed forces, as well as head of government and of the
monopoly party, the NSDAP. Hitler had total power in Germany,
unrestricted by any constitutional constraints. The headline implied
even more, however, than the major change in the constellation of power.
It suggested an identity of Hitler and the country he ruled, signifying
a complete bond between the German people and Hitler.
The referendum that followed on 19 August 1934, to legitimize the
power-political change that had occurred, aimed at demonstrating this
identity. "Hitler for Germany -- all of Germany of Hitler" ran the
slogan. As the result showed, however, reality lagged behind propaganda.
According to the official figures, over a sixth of voters defied the
intense pressure to conform and did not vote "yes." In some big
working-class areas of Germany, up to a third had not given Hitler their
vote. Even so, there were one or two tantalizing hints that Hitler's
personal appeal outstripped that of the Nazi regime itself, and even
more so of the Party. "For Adolf Hitler yes, but a thousand times no to
the brown big-wigs" was scribbled on one ballot-paper in Potsdam. The
same sentiment could be heard elsewhere.
Beneath the veneer of Führer adulation constantly trumpeted by the
uniform propaganda of the mass media, there are numerous indicators that
Hitler's appeal remained far less than total, even in what later memory
often recalled as the "good years" of the mid-1930s. One example of
strong criticism leveled at Hitler can be seen in a report from the
Gestapo in Berlin in March 1936. Hitler's toleration of the corruption
and luxury life-style of the Party big-wigs at a time when poor living
standards still afflicted most ordinary Germans was, the report noted,
heavily criticized. "Why does the Führer put up with that?" was a
question on many people's lips, noted the report, and it was evident
"the trust of the people in the personality of the Führer is currently
undergoing a crisis."
Forgotten in Euphoria
One day after this report was submitted, however, German troops marched
into the demilitarized zone of the Rhineland. In a spectacular move that
fully exposed the weakness of the western democracies, Hitler could
celebrate his greatest triumph in foreign policy to date. The domestic
problems of previous months -- shortage of foodstuffs, high prices, low
wages and, in Catholic areas, much antagonism towards the regime over
the struggle between the church and state were temporarily forgotten in
the euphoria.
Despite the absurdity of the "election" result at the end of the month,
when -- amid ballot-rigging, electoral manipulation and intense
propaganda to conform -- according to the official figures 98.9 per cent
voted "for the list and thus for the Führer," the re-militarization of
the Rhineland was unquestionably a hugely popular move, and one widely
attributed to Hitler's bold and skilful leadership. Much suggests, in
fact, that between the death of Hindenburg in August 1934 and the
expansion into Austria and the Sudetenland four years later Hitler was
indeed successful in gaining the backing of the vast majority of the
German people, something of immeasurable importance for the disastrous
course of German policy ahead. Apart perhaps from the immediate
aftermath of the astonishing victory in France in summer 1940, Hitler's
popularity was never higher than at the height of his foreign-policy
successes in 1938.
Sebastian Haffner plausibly reckoned that Hitler had succeeded by 1938
in winning the support of "the great majority of that majority who had
voted against him in 1933." Indeed Haffner thought that by then Hitler
had united almost the entire German people behind him, that more than 90
percent of Germans were by that time "believers in the Führer." In the
absence of any genuine test of opinion, and in conditions of
intimidation and repression for those who might dare to challenge
official propaganda, when the only public opinion which existed was that
of the regime's agencies, such a figure can only be guesswork, and is
probably too high. At the same time, it seems hard to deny that the
regime had won much support since 1933, and that this owed much to the
perceived personal "achievements" of Hitler. The personalized focus of
the regime's "successes" reflected the ceaseless efforts of propaganda,
which had been consciously directed to creating and building up the
"heroic" image of Hitler as a towering genius, to the extent that Joseph
Goebbels could in 1941 with some justification claim the creation of the
Führer Myth to have been his greatest propaganda achievement.
The propaganda image was never better summarized than by Hitler himself
in his Reichstag speech of 28 April 1939 (which Haffner also cited):
'By My Own Efforts'
"I overcame chaos in Germany, restored order, enormously raised
production in all fields of our national economy...I succeeded in
completely resettling in useful production those 7 million unemployed
who so touched our hearts...I have not only politically united the
German nation but also rearmed it militarily, and I have further tried
to liquidate that Treaty sheet by sheet whose 448 Articles contain the
vilest rape that nations and human beings have ever been expected to
submit to. I have restored to the Reich the provinces grabbed from us in
1919; I have led millions of deeply unhappy Germans, who have been
snatched away from us, back into the Fatherland; I have restored the
thousand-year-old historical unity of German living space; and I have
attempted to accomplish all that without shedding blood and without
inflicting the sufferings of war on my people or any other. I have
accomplished all this, as one who 21 years ago was still an unknown
worker and soldier of my people, by my own efforts..."
The claim that the change in Germany's fortunes had been achieved
single-handedly was, of course, absurd. Fascinating, nevertheless, in
this litany of what most ordinary Germans at the time could only have
seen as astonishing personal successes of the Führer, is that they
represented national "attainments" rather than reflecting central tenets
of Hitler's own Weltanschauung. There was not a word in this passage of
the pathological obsession with "removing" the Jews, or of the need for
war to acquire living space. Restoration of order, rebuilding the
economy, removal of the scourge of unemployment, demolition of the
restrictions of the hated Versailles Treaty, and the establishment of
national unity all had wide popular resonance, ranging far beyond
die-hard Nazis, appealing in fact in different ways to practically every
sector of society. Opinion surveys long after the end of the Second
World War show that many people, even then, continued to associate these
"achievements" positively with Hitler.
Compared with the state of Germany six years earlier, it was hard for
those listening to Hitler's 1939 speech, even many who had earlier
opposed the Nazis, not to admit that Hitler had accomplished something
extraordinary. Few were clear-sighted or willing enough to analyze what
lay behind the "achievements," to reject the gross inhumanity on which
Germany's rebuilding had been founded, to perceive the undermining of
governmental structures and ruination of Reich finances that was taking
place, above all, to comprehend the colossal risks for the country's
very existence involved in the regime's course of action. And few were
in any position to contradict the fundamental lie in the claim that
Hitler had constantly endeavored to avoid bloodshed and to spare his
people (and others) the suffering of war. What for most Germans in
spring 1939 were aims in themselves, which Hitler appeared triumphantly
to have accomplished, were for Nazi leaders merely the platform for the
war of racial-imperialist conquest which they were preparing to fight.
But, however false their underlying basis, the claims in this speech
point to areas of great success in winning over the mass of the
population to support for Hitler. With all the caveats that are
necessary for generalizations about approval, where those disapproving
were mainly forced into silence, it is surely not mistaken to speak of a
wide-ranging consensus which the integrative force of the Hitler Myth
had cemented during the peace-time years of the dictatorship.
سایت ایران قلم از انتشار
مطالب و مقالاتی که در آن کلمات توهین آمیز استفاده شده، معذور است
مسئولیت
مطالب درج شده بر عهده نویسندگان آن می باشد
|